گاهی عجیب دلم قدم زدن در خیابانهای ناآشنا میخواهد.خیابانهایی با آدمهای ناشناس که هیچ حرفِ مشترکی برای گفتن نداریم یا حتا اگر حرفی هم باشد زبانِ مشترکای برای گفتنش نداشته باشیم .من گاهی دلم عجیب میخواهد به آدم ناشناسی که از کنارم رد میشود لبخند بزنم و لحظهای بعد چهره ش را به یاد نیاورم.
آدمهای آشنا ،خیابانهای هر روز سنگینیِ خاصی دارند و منِ این روزها دلش سبکی میخواهد.
No comments:
Post a Comment