دنیایمان ،دنیای ما ...

 حقیقت قابل درک دنیا یمان شاید تنها این باشد  :
گرگ ها گرسنه بودند ....دریدند
گرگ ها گرسنه اند  ...میدرند
گرگ ها گرسنه خواهند ماند ...خواهند درید

جبر گذر زمان ...

آمادگی بزرگ شدن ندارم و این درست وقتی اتفاق افتاده که ۲۵ سال تمام ,سن دارم !!!!همیشه از یک جایی باید شروع کرد ،شاید برای من از ۲۵ سالگی باشه ،شاید...

p-s: همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

سنگینی‌ِ تحمل ناپذیر این روز‌های من

گاهی عجیب دلم قدم زدن در خیابان‌های ناآشنا می‌خواهد.خیابان‌هایی‌ با آدم‌های ناشناس که هیچ حرفِ مشترکی برای گفتن نداریم یا حتا اگر حرفی‌ هم باشد زبانِ مشترک‌ای  برای گفتنش نداشته باشیم .من گاهی دلم عجیب می‌خواهد به آدم ناشناسی‌ که از کنارم رد میشود لبخند بزنم و لحظه‌ای بعد چهره ش را به یاد نیاورم.
آدم‌های آشنا ،خیابان‌های هر روز سنگینی‌ِ خاصی‌ دارند و منِ این روز‌ها دلش سبکی می‌خواهد.

باز هم برایم لالایی بخون

.....باز هم برایم لالایی بخون

از خداحافظی کردن متنفرم

ببین اینکه می شنوی همهٔ دوست هات ،یکی‌ یکی‌ دارن می‌رن دوتا واکنش می تونی‌ نشون بدی
:
اگه جزو دستهٔ آدم های منطقی‌ باشی‌،از اینکه راهشون رو پیدا کردن و تو مسیرش قرار گرفتن خوشحال می شی‌ .از این جور حرف ها که من چون جزو دسته دوم‌ام  زیاد بلد نیستم این جور موقع ها به چه چیز دیگه‌ای هم می‌شه فکر کرد

اما اگه جزو آدم های غیر منطقی‌ باشی‌  بغض می کنی‌ , با کینه به زمین و‌ زمان فحش می دی که چرا اصلا باید شرایط این جوری باشه که نتونی پیش اون هایی‌ باشی‌ که دوست شون داری . اینکه بودن شون همیشه انگیزه بود برای تو ،که تعطیلات با تمام سرعت وسایلت رو جمع کنی‌ و برگردی، اینکه حتا شاید سالی دو سه بار بیشتر هم نمی دیدیشون ‌،اینکه چقدر کارای نکرده ،حرفای نگفته مونده براتون ,خوب قبول کن نمی ذاره آدم منطقی‌ باشه،لجش در میاد
....

می‌خواهم به همه تون بگم که خیلی‌ ناراحت می شم هر بار که یکی تون می ره،می‌خواد بره.می‌خواهم به همه تون بگم دوست خودخواهی هستم که برای سالی‌ دو ,سه بار دیدنتون یا حتا احتمال دیدنتون ناراحتم که رفتین ،میرین.
غصه‌ام گرفته
دلم براتون خیلی‌ تنگ شده اما خوب حالا که مجبوریم به هر دلیلی‌ بریم
:
برای همه تون بهترین‌ها رو آرزو می کنم
آرزو می‌کنم یه روز دوباره همتون رو ببینم شاید اون موقع دیگه مجبور نباشیم از هم خداحافظی کنیم

آدمی‌ هستم بی‌ جنبه

از اون دست آدم‌هایی‌ که جاده می بینند از خود بی‌ خود می شن .حالا گیرم هی‌ بهشون بگی‌: بابا این ره که می‌روی دوست من به ترکستان است
!!!

آدم‌هایی‌ که همه جوره در ماتحتت فرو می کنند

لامصب بعضی‌ آدما این جورین که نمی‌شه حتا بهشون فحش داد ،انگار داری به خودت فحش ناموس می دی،نه که همون چیزایی رو می گفتند،که یه عمری خودت هم می گفتی‌ بهشون معتقدی،حالا دیگه نه راه  پس داری نه پیش